Het begon niet op een kantoor.
Niet met vergaderingen of begrotingen.

Het begon op een stoffige binnenplaats waar een jongen van dertien zat. We noemen hem Youssef. Hij zocht de schaduw van een muur, zijn schoenen waren kapot, zijn schooltas leeg. Hij keek naar de grond. Niet omdat hij geen zin had om te leren, maar omdat hij niets had om mee te beginnen. Geen pennen, geen schrift, geen geld om naar school te reizen.

Wat Youssef niet wist, is dat er op datzelfde moment mensen bezig waren. Gewone mensen. Vrijwilligers die verhalen hoorden zoals die van hem. Ze raakten geraakt, kwamen in actie en begonnen iets op te bouwen. Een netwerk van hulp. Een beweging van mensen die willen helpen. Uiteindelijk: een stichting.

Stichting Lopende Liefdadigheid is niet uit de lucht komen vallen. De mensen achter deze naam helpen al jaren. Soms klein en stil, van mens tot mens. Soms groter, samen met tientallen vrijwilligers. Maar altijd met hetzelfde doel: direct hulp brengen waar dat nodig is. Niet wachten. Niet praten. Gewoon doen.

Toen het schooljaar weer begon, stond er iemand bij Youssef aan de deur. Geen officiële instantie. Geen hulpverlener met een badge. Gewoon een buurvrouw die verbonden was aan een groep vrijwilligers. Ze gaf hem een rugzak met schoolspullen. Ze betaalde zijn vervoer. En ze zorgde dat hij weer naar school kon. Niet met vragen. Niet met voorwaarden. Alleen met de stille belofte dat hij er niet alleen voor stond.

Youssef zit nu weer in de klas. En hij is niet de enige.

Dit soort verhalen geeft ons elke dag nieuwe energie. Niet de cijfers, maar de gezichten. Niet de theorie, maar de praktijk. Daarom hebben we Stichting Lopende Liefdadigheid opgericht. Zodat dit werk voort kan blijven gaan. En zodat jij mee kunt doen.

Dit soort hulp kunnen we samen dragen.
Dit soort momenten mogen niet onzichtbaar blijven.
Voor dit soort levensverhalen vragen we om jouw steun.

Doe je mee?